Cornelius Lambregtse

Cornelius Lambregtse is geboren op 17 januari 1916 in het Zeeuwse Rilland-Bath. In de gereformeerde gezindte, maar ook daarbuiten, is hij vooral bekend geworden als auteur van de roman “In Zijn arm de lammeren”. In dat boek verwerkte hij de jeugdherinneringen aan zijn zoontje Kelvin, die op jonge leeftijd sterft.

Lambregtse begon zijn loopbaan als onderwijzer in Nederland, maar emigreerde in 1947 naar de Verenigde Staten, waar hij ook tot zijn dood bleef wonen. De herinneringen aan het Zeeuwse landschap en het Zeeuwse dialect bleven echter levendig. In zijn romans nemen deze aspecten dan ook een belangrijke plaats in.

Met het boek 'In Zijn arm de lammeren' portretteert Lambregtse de bevindelijk gereformeerden op Zuid-Beveland. Hij beschrijft deze situatie vanuit het gezichtspunt van de jonge Fransje Weststrate, het jongste kind van een arbeidersgezin, die op 4-jarige leeftijd zou overlijden. De nuchterheid en eerlijkheid van de kleine Fransje speelt een grote rol in het boek.

Vier jaar later verscheen 'Het scharlaken koord', waarin de zus van Fransje, Wantje, de hoofdpersoon is. Door vader Weststrate wordt zij met overtuigingskracht op de goede weg geleid.

In 1998 voltooide Lambregtse de trilogie 'Vreemdelingen en bijwoners' , een kroniek over Kees Weststrate en zijn familie. Het verhaal speelt in de nadagen van de Duitse bezetting. Kees maakt spannende en ontroerende ogenblikken door tijdens de bevrijding van Walcheren. Later treedt hij als tolk in dienst van het Canadese leger. De liefde bloeit op tussen Kees en Rie, een liefde vol problemen. Allerlei vragen komen op Kees af. Na een emotionele ontknoping zoekt Kees een nieuwe weg.

Telkens voelt hij zich weer een vreemdeling en bijwoner op aarde.

“Ik heb een trilogie geschreven over het gezin, waarin elk lid van invloed is op ieder ander lid, waarbij omvang en gehalte sterk verschillen”, zei Lambregtse in 1998 in een interview met het Reformatorisch Dagblad. “Het leeuwinnenaandeel van die invloed krijgt ongetwijfeld de moederfiguur, maar die wordt gedeeld door Maria, de oudstezusterfiguur. Dat betreft vooral de jongere leden, zeker Fransje, maar ook Wantje en Kees. Moeder draagt een kroon, haar gouden stukken, evenals Maria, omdat zij als het oudste kind dichter bij al de jongere gezinsleden staat. Dit alles klinkt bijna symbolisch, maar is het in wezen niet, omdat bijna alle figuren die in de trilogie optreden eens levende wezens waren, zij het onder andere namen. Maar God, de hemelse Regisseur, kan ons rollen toebedelen die we onszelf niet hadden durven inbeelden of toe-eigenen.”

Lambregtse beschreef het leven van de landarbeiders in de jaren ’20 tot de jaren ’50. “Daarmee wilde ik de waarheid illustreren van wat God zegt van dat soort mensen: “’… niet vele wijzen naar het vlees, niet vele invloedrijken, niet vele aanzienlijken.’” Lambregtse is in het jaar 2004 overleden.