Voor de Tweede Wereldoorlog had Apeldoorn een bloeiende Joodse gemeenschap en vanwege de aanwezigheid van de Joods-psychiatrische instelling Het Apeldoornsche Bosch woonde veel (Joods) personeel in en rond de inrichting. In de stad woonden veel Joodse ondernemers met een eigen zaak.
Vrij snel na aanvang van de oorlog werden er besluiten genomen om Joden het leven steeds verder onmogelijk te maken en ze buiten het dagelijks leven te plaatsen. Eind augustus 1941 mochten Joodse kinderen niet meer naar niet-Joodse scholen, wat leidde tot de opening in december 1941 van de Joodse school in Apeldoorn.
Dit boek vertelt de geschiedenis van de Joodse school en de verhalen van de 57 Joodse kinderen die er naar school gingen bij juf Wijler en meester Cohen. Veel van deze kinderen werden bij de verschillende razzia's opgepakt en gedeporteerd naar Westerbork. Van de 57 kinderen hebben slechts 19 de oorlog overleefd.
Met dit boek blijven al de namen genoemd, van hen die met grote verliezen overleefden, en van hen die niet meer terugkwamen.
